środa, 23 sierpnia 2017

Pożegnanie s. Emilii

Poniżej fotografie nie tylko z dnia pożegnania, 
ale też z ostatnich 3 lat posługi s. Marii Emilii Chmiel w Zabłotowie.
Dziękujemy za jej posługę wśród nas. Siostra Emilia była przełożoną miejscowej wspólnoty sióstr, pracowała w przedszkolu, katechizowała dzieci, była zakrystianką kaplicy sióstr, na różne sposoby pomagała proboszczowi w duszpasterstwie.



wtorek, 22 sierpnia 2017

S. Matylda w Zabłotowie


Przez dwa tygodnie w Zabłotowie mieszkała radna prowincjalna sióstr felicjanek, s. Matylda. Zgłosiła się ona do pomocy siostrom, które dyżurują na miejscu, przygotowując m. in. posiłki dla pracowników remontujących przedszkole.





sobota, 12 sierpnia 2017

Jubileusz ślubów zakonnych

W liturgiczne wspomnienie św. Klary, 11 sierpnia, piątą rocznicę ślubów zakonnych świętowała s. Malwina, felicjanka w Zabłotowie. Na mszy dziękczynnej dziękowaliśmy za dar powołania zakonnego i prosiliśmy o wytrwałość i wierność w ślubach czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.
Podczas uroczystego błogosławieństwa s. Malwiny
 w towarzystwie s. Agnieszki z Kosowa (w tle) i s. Matyldy z Przemyśla (z lewej)

poniedziałek, 7 sierpnia 2017

Odwiedziny ks. Grzegorza Kidy ze Lwowa i kleryków z Rzeszowa

Seminarzyści Mateusz i Marcin razem z wikarym z lwowskiej katedry odwiedzili parafię w Zabłotowie w czasie jednego z wakacyjnych weekendów (1-2.07). Klerycy mieli możliwość zobaczyć funkcjonowanie misyjnej parafii z j. ukraińskim po tym, jak poznali parafię polonijną we Lwowie.
Filmy do obejrzenia:

Peregrynacja figury Matki Bożej z Fatimy 12-13.07.2017 r.

12 lipca 2017 r. kościół w Zabłotowie odwiedziła figura Matki Bożej z Fatimy pielgrzymująca po wybranych parafiach Ukrainy. Zabłotów był jedną z trzech parafii w dekanacie, które miały to szczęście. Po Mszy św. odbyło się nabożeństwo fatimskie - modlitwa różańcowa dookoła kościoła.
Następnego dnia 13 lipca figurę odwieźliśmy do Ceniawy, gdzie są comiesięczne nabożeństwa fatimskie. Figurze towarzyszyły relikwie błogosławionych dzieci z Fatimy (Franciszka i Hiacynty) oraz św.Jana Pawła II.
Filmy z peregrynacji:

sobota, 15 lipca 2017

Pielgrzymka Śniatyn-Bołszowce 2017

Rekordowa liczba ok. 125 osób wyszła na 5-dniową pielgrzymkę po Pokuciu i Ziemi Halickiej do sanktuarium w Bołszowcach (ukr. Bilshivtsi). Pogoda dopisała, deszczu prawie wcale, upały do zniesienia. Grupę bł. Marty Wieckiej odwiedziło na trasie dwóch biskupów: abp Mieczysław Mokrzycki i bp Edward Kawa (najmłodszy katolicki bp na świecie). Ostatniego dnia na szczyt sanktuarium weszło razem ok. 140 osób.


wtorek, 27 czerwca 2017

Kiedy powstała parafia Śniatyn?

Na stronie parafii Śniatyn i w różnych publikacjach przyjmuje się za pierwszą wzmiankę o jej istnieniu rok 1568.
Tymczasem na stronie diecezjalnej podano 1400 r. Gdzie jest prawda?
Śniatyn - okres międzywojenny

Śniatyn jako osada jest znany od 1158 r. W 1411 r. miał zostać miastem królewskim. Prawo magdeburskie otrzymał w 1448 r. w przywileju lokacyjnym Kazimierza Jagiellończyka.

1.       Z 1576 r. pochodzi informacja o udziale we mszy nowo wybranego króla Stefana Batorego, księcia siedmiogrodzkiego. Przybył on do Polski, przekraczając granicę właśnie w Śniatynie. Batorego witała licznie zgromadzona świta szlachty i duchownych, którzy prowadzili go do samego Krakowa. 31 marca 1576 r. w imieniu wszystkich przywitał go w Śniatynie poseł Marcin Mężyński, a król odpowiedział przemową po łacinie, która zachowała się do dzisiaj. W opisie wydarzenia czytamy: „Gdy mu ksiądz Dymitr Solikowski przekładał potrzebę jawnego i szczerego wyznania wiary katolickiej, potwierdził Batory skutkiem, słuchając mszy ze wzorową przykładnością.”[1] Trudno powiedzieć, czy msza odbyła się w kościele. W 1615 r. biskup pomocniczy archidiecezji lwowskiej, Tomasz Pirawski, stwierdza, że nie jest znana data fundacji kościoła ("[ecclesia] Sieniatinensis non gaudet scripta fundatione eorum, quae parochus tenet, ius tamen habet in villa." - cytat za: Thomae Pirawski relatio status Almae Archidioecesis Leopoliensis, red K. J. Heck, Leopoli 1893, s. 138).
2.       Po śmierci Kazimierza Wielkiego miasto zostało obsadzone przez króla Polski i Węgier, Ludwika, załogą węgierską. Za panowania Władysława Jagiełły w 1387 r. Śniatyn powrócił do Polski. W miastach przygranicznych, szczególnie na ważnym szlaku handlowym (ze Lwowa na Bukowinę, Bizancjum) z pewnością mieszkali katoliccy kupcy, a węgierscy i polscy żołnierze byli w również w większości katolikami, więc naturalnym jest zabezpieczenie duchowych potrzeb  tym ludziom żyjącym na kraju państwa, ale i w ruchliwym miejscu.
Informacja o placówce franciszkańskiej w Śniatynie w XIV w.
3.       Największy ukraiński historyk Mychajło Hruszewski (tworca ukraińskiego spojrzenia na historię Rusi i Ukrainy) w swojej czołowej pracy poszerza informację o „franciszkańskiej kustodii ruskiej”. Pisze tam m. in.: „[…] w drugiej połowie XIII i pierwszej poł. XIV w. oni bezsprzecznie stali tu mocną nogą, sądząc po tym, że w 1345 r. był sformowany dla Rusi osobny wikariat z ośrodkami (kustodiami) we Lwowie, Gródku, Haliczu, Kołomyi i Śniatynie (Nostin?).”[2] Hruszewski powołuje się przy tym na dwa łacińskojęzyczne źródła drukowane, do których udało mi się dotrzeć[3]. Franciszkańską stację misyjną wymienia też Tadeusz M. Trajdos w swoim opracowaniu[4].
4.       Kazimierz IV Jagiellończyk przenosi mieszczan w 1448 r. z prawa polskiego i ruskiego na niemieckie (magdeburskie). Niestety, nic nie wiadomo, czy zachował się ów dokument. Samo rozróżnienie mieszczan na rządzących się „polskim i ruskim prawem” sugeruje dwie oddzielne grupy, które mogły czuć przywiązanie do dwóch obrządków – łacińskiego i greckiego.
Śniatyn na mapie
kolonizacji niemieckiej w Polsce.
5.       Wśród wielu miast ukazujących kolonizację niemiecką Polski południowej w średniowieczu, również przy okazji lokacji na prawie niemieckim, znajduje się Śniatyn (Snetyn). Duży napływ ludności niemieckiej w I poł. XV w. mógł wpłynąć na zorganizowanie w danym mieście stałego duszpasterstwa dla katolików[5].
6.       Miasto było od XV w. stolicą starostwa śniatyńskiego i jednocześnie miastem królewskim. To wyróżnienie mogło być zaznaczone fundacją kościoła dla napływowych urzędników i ich rodzin. Drugi znany starosta śniatyński, Michał Muschylo (vel Muszylo), w 1439 r. funduje kościół parafialny w Michalczu i uposaża go własną wsią Repużynce. Prawdopodobnie Istniał już wtedy kościół kościół w Śniatynie[6].
7.       Kronika miasta Lwowa pod rokiem 1421 odnotowuje: „Ponieważ się do woyny z Krzyżakami zabierało; przeto wyszły rozkazy królewskie, aby w miastach Lwowie, Przemyślu, Haliczu, Drohobyczy, Sądowej wiszni, Mościskach, Sanoku, Krośnie i Śniatynie, (a więc te były znakomitsze miasta na Rusi) obrachować każdego majątek, i żeby każdy obywatel od iednei grzywny dał na te woyne po groszu […]”.[7] Jeśli Śniatyn był „znamienitszym miastem Rusi”, to zasługiwał na obecność kościoła, szczególnie, kiedy pozostałe wymienione miasta mają parafie fundowane w XIV w.

8.       W okolicy istniały już starsze parafie z XIV-XV w. jak Kołomyja (przed 1353), Niżniów (1379), Michalcze (1439), Żuków (1458), Gwoździec (1475), Tłumacz (1485). W akcie fundacyjnym parafii Michalcze widnieje podpis Zbigniewa, proboszcza śniatyńskiego.
9.       Przedwojenne Schematyzmy Archidiecezji Lwowskiej podają jako datę fundacji parafii „ante 1500”.

Wnioski: Najwięcej przesłanek przemawia za czasem formowania się parafii do połowy XV w. (przed 1439 r.) ze względu na zwiększony napływ ludności z głębi Polski i osadników niemieckich. Miasto w każdym stuleciu było kilkakrotnie najeżdżane przez wojska wołoskie, tatarskie i tureckie, co skutkowało niszczeniem i koniecznością odbudowy. Niestety z tego okresu zachowało się niewiele materiałów źródłowych z historii miasta. Cennym dokumentem byłby przywilej lokacyjny z 1448 r.


opr. ks. Antoni Więch



[1] Ks. Solikowski został 7 lat później arcybiskupem lwowskim. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, opr. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski, t. 10, Warszawa 1889, s. 930-931.
[2] М. Грушевський, Історія України-Руси, t. 3 (до року 1340), вид. 2 розширене, Львів 1905, s. 299.
[3] Bullarium Franciscanum sive Romanorum Pontificum Constitutiones, Epistolas, Ac Diplomata Continens Tribus Ordinibus Minorum, Clarissarum, Et Poenitentium - 5: Benedicti XI, Clementis V, Ioannis XXII Monumenta, Romae 1898, s. 602; L. Wadding, Annales Minorum : in quibus res omnes trium Ordinum a S. Francisco institutorum ex fide ponderosius asseruntur, calumniae refelluntur, praeclara quaeque monumenta ab obliuione vendicantur, Tomus IV, Lugduni 1637, s. 124 (Hruszewski mylnie podaje s. 134).
[4] T. Trajdos, Garść wspomnień I spostrzeżeń Pokucia. Lato i jesień 2008, (w:) „Płaj 36. Almanach karpacki. Półrocznik Towarzystwa Karpackiego”, red. P. Luboński, A. Wielocha, wiosna 2008, s. 145.
[5] W legendzie niemieckiej mapy odnośnie Śniatyna czytamy: “Erdrückendes Übergewicht der deutschen Namen bis 1450” (tłum.: „Zdecydowana przewaga niemieckich nazwisk do 1450 [roku]”). Kurt Lück, Deutsche Aufbaukräfte in der Entwicklung Polens. Forschungen zur deutsch-polnischen Nachbarschaft im ostmitteleuropäischen Raum, Posen 1934.
[6] Słownik Geograficzny Królestwa…, s. 932.
[7] Dioniz Zubrzycki, Kronika miasta Lwowa, Lwów 1844, s. 85.