Pokazywanie postów oznaczonych etykietą misje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą misje. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 15 maja 2016

Pomóż w utrzymaniu cmentarza

W Zabłotowie rzymskokatolicki cmentarz od kilku lat jest uporządkowany: wycięto drzewa, wyremontowano kaplicę, wybrukowano ścieżkę, regularnie kosi się trawę i bieli nagrobki. To wszystko wymaga jednak nakładów finansowych. Na miejscu, oprócz kilku babć, już nie ma Polaków uważanych stereotypowo za gospodarzy cmentarza (tzw. polski cmentarz). Trzeba nadmienić, że priorytetem i "studnią bez dna" jest remont parafialnego kościoła i przedszkola sióstr felicjanek.
Cały ciężar utrzymania cmentarza spoczywa na dobrej woli "napływowych" parafian, których rodziny są pochowane na cmentarzach prawosławnych i grekokatolickich.
Ciężar to przede wszystkim koszty na paliwo do kosiarki, środek do roślin "Randap", farby na malowanie nagrobków i wnętrza kaplicy, wynagrodzenie pracownika. Jeśli Twoi krewni pochodzą z Zabłotowa, to proszę, zaadoptuj na odległość tę nekropolię, niezależnie czy zachował się czytelny nagrobek Twoich przodków, czy "przygarniesz" jeden z zatartą tabliczką... 

Może zainteresujesz młodzież i nauczycieli ze swojej miejscowości, by kiedyś przyjechać z nimi na wolontariat w ramach akcji "Mogiłę pradziada ocal od zapomnienia"? 
Powyższy plakat reklamuje wsparcie dla akcji, która w tym roku omija Zabłotów, ale zawita do Gwoźdźca

środa, 11 maja 2016

Ks. Franciszek Moździerz rodem z parafii Zabłotów nie żyje

Z wielkim smutkiem przyjąłem informację o śmierci ks. Franciszka. Nie było mi dane go poznać, choroba zatrzymała go w szpitalu na Pomorzu między Kołobrzegiem i Szczecinem. Wcześniej organizował pielgrzymki Polaków do rodzinnych stron - Zabłotowa i Trójcy - ziemi uświęconej potem i krwią... To on w dużej mierze przyczynił się do budowy pomnika na mogile ofiar UPA w Trójcy i uroczystego poświęcenia przy udziale ukraińskich mieszkańców i władz.
ks. Franciszek Moździerz
(1931-2016)
W niedzielę 15 maja w Zabłotowie o godz. 11:30 zostanie odprawiona Msza św. w intencji zmarłego ks. Franciszka. Przybliżę też wtedy jego sylwetkę parafianom.

Niech Bóg wynagrodzi mu jego wierność powołaniu!
Requiem aeternam dona ei, Domine!

TUTAJ można przeczytać informację o śmierci Księdza w jęz. ukraińskim.

Poniżej zamieszczam biogram opracowany przez kleryka Jakuba Suszyńskiego:
"Ks. Franciszek Antoni Moździerz urodził się 18.06.1931 roku. Rodzicami byli Marian i Rozalia, miał jednego starszego brata Józefa-Edwarda. Ojciec zginął w czasie II wojny światowej. Matka z dziećmi w niemal cudowny, opatrznościowy sposób uratowała się. Po zawierusze wojennej wdowa z dziećmi zamieszkała na ziemiach zachodnich. Tu Franciszek został uczniem Niższego Seminarium Duchownego w Gorzowie [...]. Często odwiedzała go mama i brat, czuć było wyjątkową więź życia rodzinnego. Należał do Sodalicji Mariańskiej, której opiekunem był ojciec duchowny ks. Wiktor Panecki.
Poświęcenie pomnika ofiar UPA
wspólnie z grekokatolickim ojcem, 1992 r.
W 1951 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Gorzowie Wlkp. [...]. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze gorzowskiej w 24.06.1956 roku z rąk biskupa Michała Klepacza.
W czasie jednego z przyjazdów do Zabłotowa
Po święceniach pracował w Szczecinie w parafii św. Stanisława Kostki, gdzie proboszczem był wówczas ks. Lisowski. Był kapłanem pełnym kultury urobienia i rozmachu w pracy duszpasterskiej. Pracował jako katecheta oraz prowadził zespół chóru parafialnego. Po dwóch latach został wikarym w Gryfinie. Tutaj proboszczem był ks. Kowalski. Po roku pracy w Gryfinie w 1959 roku został proboszczem w Wełtyniu. Oczkiem w głowie proboszcza staje się zabytkowy kościół parafialny, zdobywa też lokum na plebanię. W Wełtyniu pracuje do 1967 roku. W tym czasie zostaje przeniesiony do Pełczyc, pracując tam do 1974 roku, mając do pomocy wikarego. Od 1974 do 1977 pracuje jako proboszcz w Resku, kładąc podwaliny pod przyszłe sanktuarium maryjne. W 1977 roku zostaje proboszczem parafii św. Krzyża na Pogodnie w Szczecinie, gdzie kontynuuje budowę kościoła parafialnego, pogłębia też swoją wiedzę uzyskując tytuł magistra teologii. W trudnym okresie przełomu ustrojowego 1980 r. ks. Franciszek jako proboszcz parafii, na terenie której mieszkało kilka tysięcy stoczniowców, ofiarnie angażował się w pomoc duchową, a podczas stanu wojennego także w materialną niesioną wszystkim rodzinom szczególnie internowanych.
W czasie rekolekcji w Polsce, 2012 r.
W roku 1983, został proboszczem parafii św. Józefa w Trzebuszu. Troską otoczył kościół parafialny i filialny. Zorganizował kaplicę w Gorzysławiu. Proboszczem w Trzebuszu był 27 lat. Został w parafii jako rezydent aktywnie włączając się w duszpasterstwo w dekanacie trzebiatowskim. Od 2005 do 2015 był kapelanem Domu Pomocy Społecznej w Jarominie.
Zmarł 7 maja 2016 r. o godz. 23:30."

niedziela, 8 maja 2016

Kto spoczywa na zabłotowskim cmentarzu? (cz. I)


Spośród nagrobków, jednym z ciekawszych w Zabłotowie jest miejsce spoczynku Grzegorza Romanowa. Na uwagę zwraca kolorowana fotografia szczupłego mężczyzny w białej koszuli z marynarką i krawatem.
Grzegorz Romanów urodził się w 1869 r. Wziął ślub z Marią Kułaczkowską (vel Kułankowska, Kutaczkowska). Nie wiemy, w którym roku zamieszkali razem w Zabłotowie. Z ksiąg metrykalnych wynika, że na miejscu urodziło im się dwoje dzieci: Kazimierz Julian (1908 r.) i Caslera (?) Elżbieta (1911 r.). 
Grzegorz zmarł 19.08.1911 r. w wieku 44 lat i został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Zabłotowie po prawej stronie głównej alei. Na nagrobku zaznaczono jego stanowisko pracy: c.[esarsko] k.[rólewski] kancelista sądowy.

Raequiem aeternam dona ei, Domine, et lux perpetua luceat ei!
Może gdzieś w świecie żyją jego potomkowie?
opr. A. Więch
Sąd powiatowy w Zabłotowie wybudowany w 1901 r.
Pocztówka z początku XX w.




czwartek, 28 kwietnia 2016

Pogrzeb we wschodnim obrządku

Bardzo ważne! Jeśli widzisz na Ukrainie procesję pogrzebową, to zatrzymaj samochód i nie wyprzedzaj trumny, nawet jeśli trzeba się "wlec" 2 km. W innym przypadku uczestnicy mogą obrzucić samochód kamieniami!

środa, 9 marca 2016

Obywatelstwo na sprzedaż

Wiele by opowiadać o ukraińskim nacjonalizmie i faryzeizmie w jednym.

Podtrzymuję stereotyp, że  niemal każdy Ukrainiec marzy o innym obywatelstwie, w zależności od części Ukrainy. Oficjalnie prawo zabrania posiadania dwóch paszportów, jednak niewielu się tym przejmuje. Przykład idzie od góry: znany oligarcha, Ihor Kołomojski, przyznaje się do trzech "narodowości" - ukraińskiej, cypryjskiej i izraelskiej.

Abstrahując od rosyjskiego obywatelstwa, które najłatwiej otrzymać na wschodzie Ukrainy, mieszkańcy starają się też o potwierdzenie żydowskich, polskich, węgierskich czy rumuńskich korzeni...

Starają się, najczęściej kupując potrzebne zaświadczenia z archiwów - dokument to kwestia pieniędzy. Mnie najbardziej bolą masowe oszustwa z Kartą Polaka, ale jedyne co mogę zrobić, to nie przykładać ręki do tego szachrajstwa. Każdego tygodnia spotykam się z prośbą o "pomoc". Podobno zaświadczenie z rzymskokatolickiej parafii przekonuje polskie służby konsularne...

Dla ciekawości dodam, że jeśli dziadek chodził na przykład do synagogi w Zabłotowie, to jego wnuk może jednocześnie się starać o dwa nowe obywatelstwa. Zaświadczenie z żydowskiej gminy wyznaniowej w przedwojennej Polsce gwarantuje paszport polski i izraelski (trzeba jeszcze przejść na wiarę przodków).

Obok, na zdjęciu informacja o załatwianiu rumuńskiego obywatelstwa zawieszona na markecie w Zabłotowie. Plotki głoszą, że w sąsiednim, czerniowieckim województwie (do 1939 r. Rumunia) już co trzeci mieszkaniec ma w szufladzie rumuński paszport. 

Na ukr. stronie internetowej znalazłem reportaż, w którym podają cenę za powyższy dokument - 2000 USD ("Jeśli nie mieliście babci-Rumunki, to w archiwum wszystko jedno, mogą ją znaleźć, ale wtedy nie obejdzie się bez 2000 $").
Reportaż kończy się ironicznym stwierdzeniem, że do czasu wejścia Ukrainy do UE, 15-20% jej ludności będzie już obywatelami Unii. (Poczytaj tutaj: https://swinomatka.wordpress.com/)

Podobną tematykę podejmuje inny mój artykuł: "Byle z Ukrainy"

poniedziałek, 29 lutego 2016

Wyjazd do Kut i Wyżnicy na Mszę św.

Ołtarz główny w Wyżnicy

Owszem, msze w Kutach odprawiane są po polsku, jednak bez liturgii słowa (czytania i  kazanie po ukr.).
Zarówno przed jak i po mszy, z wszystkimi parafianami rozmawiam tylko po ukraińsku, więc j. polski traktują tak samo, jak przed wojną traktowano łacinę...

czwartek, 18 lutego 2016

MB Gromnicznej

   Poniżej zdjęcia, a TUTAJ zobaczysz filmik z odnowienia ślubów zakonnych sióstr felicjanek
(musisz być wtedy zalogowanym do facebooka)








sobota, 13 lutego 2016

Jak „bohaterzy” zniszczyli parafię Pistyń k. Kosowa w 1943 r. (cz. I)

Zarys historii miejscowości
Pistyń do 1939 r. był położony w powiecie kosowskim, w województwie stanisławowskim na południowo-wschodnim krańcu Polski (dziś Ukraina). Leży przy drodze z Kołomyi do Kosowa. Pierwsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z 1375 r. W 1416 r. król Władysław Jagiełło potwierdził nadanie wsi Pistyń (Pyestina) dla Wasylka Teptukowicza.

Mapa z 1855 r.
Rejestr podatkowy z 1515 r. odnotowuje działające tam warzelnie soli, a właścicielami była rodzina Buczackich. Ich siedziba znajdowała się północno-wschodniej części wsi, na górze zwanej Zamczysko. Z czasem wieś przeszła na własność rodziny Potockich. Teren ten był w XVI-XVII wieku często najeżdżany przez wojska tatarskie. Największe spustoszenie Pistynia nastąpiło w 1621 r. W 1688 r. istnieje nowy zamek, już na innym miejscu, nad rwącym strumykiem Szkarban (dziś Szturbak). Do dziś zachowały się jego ziemne umocnienia.
Pośród pewnych umocnień wybudowano grekokatolicką cerkiew Zaśnięcia NMP (1600 r.). Obecna cerkiew pochodzi z 1858 r. Prowadzi do niej tylko wąska kładka nad rzeczką Pistyńką. Wielką atrakcją jest każdy pogrzeb, gdyż trumnę - dla bezpieczeństwa - zawiesza się na specjalnych linach i przeciąga wysoko nad ziemią na drugi brzeg (zobacz zdjęcie).
W 1756 r. Pistyń otrzymuje prawo magdeburskie, co znacznie przyśpiesza rozwój osady i osiedlanie się Polaków i Żydów. Do początku XX w. mieszkańcy miasteczka słynęli z kuśnierstwa i wyrobu huculskich kożuchów. W okresie międzywojennym innowacyjną firmą, jak na tamte czasy, była produkcja siatek do włosów nad czoło, czyli ozdoby dla kobiet (fabr. de filets p. le front).
Mechanizm do transportu
trumny przez rzekę
Siatka do włosów - może z Pistynia?
Źródło: www.slubnesos.pl
Według spisu ludności z 1921 r., w Pistyniu znajdowało się 746 budynków mieszkalnych, w których mieszkało 525 żydów, 499 rzymskich katolików, 2280 grekokatolików i 2 „innego wyznania chrześcijańskiego”. Inaczej wyglądał podział narodowościowy: 59 Żydów, 989 Polaków, 2258 Rusinów – razem 3306 osób .
Dojście do cerkwi dzisiaj
W latach 40-tych i 50-tych XX wieku Pistyń był silnym ośrodkiem ukraińskich nacjonalistów, a w lesie znajdowała się ich kryjówka przed niemiecką i radziecką władzą. Na miejscu dawnej kryjówki w 2015 r. leśniczy znalazł tubę z archiwalnymi dokumentami oddziału UPA. Już pół roku później, wysiłkiem mieszkańców i sponsorów, stworzono tam propagandowe muzeum oporu, przemilczając jednocześnie zbrodnie na polskiej ludności.

Historia parafii
herb Łodzia
Kościół rzymskokatolicki pw. Trójcy Przenajświętszej w Pistyniu ufundowała w 1776 r. Marianna (Maria?) Ponińska, wdowa po Józefie Ponińskim h. Łodzia. Był on drewniany, konsekrowany w 1778 r. Tuż przed II wojną światową w parafii mieszkało 986 wiernych (nie licząc żydów i grekokatolików). Oprócz miasteczka z osiedlem Wybranówka należały do niej następujące wsie: Brustury, Kropiwiszcze, Prokurawa, Mykietyńce, Szeszory, Tracze, Utoropy. Większość mieszkała w Pistyniu i Szeszorach (odpowiednio 450 i 230, dane z 1936 r.). Interesujące jest, że 30 lat wcześniej parafia była liczniejsza i liczyła 1022 dusze.
W okresie międzywojennym przy parafii istniały grupy duszpasterskie:
Mapa z 1923 r.
PAK – Parafialna Akcja Katolicka
KSM - Katolickie Stowarzyszenie Mężczyzn,
KSK - Katolickie Stowarzyszenie Kobiet,
KSMM - Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej,
KSMŻ - Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej,
BR – Bractwo Różańcowe
PDRW – Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary.

W XX wieku w parafii posługiwali oddani duszpasterze:
­ Ks. Wojciech Serafin Schultz (1888?- 7 XII 1905)
 Ks. Leon Ryś (7 XII 1905- 12 II 1906)
­ Ks. Maksymilian Majewski (5 VII 1906-1923/24?)
­ Ks. Izydor Węgrzyniak (1923/24?-1930) 
­ Ks. Józef Grzesiowski (1930-1939)
o. Wit Bolesław Nowakowski OFM Conv (1939-1942)
­ Ks. Józef Grzesiowski (1942-1943)
­ o. Beniamin Kożuszek OFM Conv (1943)
­ o. Benedykt Porzycki OFM Conv (1943)
­ ks. Roman Piątkowski (1943-1944).
W latach 1940-1943 w parafii Pistyń mieszkały również siostry ze zgromadzenia Franciszkanek Rodziny Maryi usunięte ze swojego domu w Jezupolu przez Sowietów: s. Rafaela Szulc, s. Emilia Szwarczewska i s. Agnieszka  Siwiec.

Jeśli parafia żyła w takim duchowym rozwoju, to dlaczego w 1943 r. wyjechały stamtąd siostry, a księża się wtedy często zmieniali? Co takiego się wydarzyło? Odpowiedź przeczytasz w następnych częściach tej pracy.
opr. A. Więch

poniedziałek, 1 lutego 2016

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Polonia w Zabłotowie znowu się zmniejszyła


W sobotę 23 stycznia zmarła pani Danuta Kuczma, nasza parafianka (ur. 1927 r.). Zmarła po 12 dniach śpiączki, będąc w ciężkim stanie po wylewie. Gdy odwiedziłem ją w szpitalu na początku stycznia, ku mojej radości, poznała mnie i powiedziała bardzo cicho i niewyraźnie: "Bóg zapłać!". To były jej ostatnie słowa po polsku.
Przez wiele lat, w każdy pierwszy piątek miesiąca odwiedzali ją miejscowi księża i s. Stefania - felicjanka odpowiedzialna za chorych w parafii. Pani Danuta pozostawiła w żałobie jednego syna z synową i dwie wnuczki. Sama pochodziła z mieszanej polsko-ukraińskiej rodziny (mama-Polka, tata-Ukrainiec). Od dzieciństwa brała udział w życiu polskiej mniejszości w Zabłotowie. W albumie rodzinnym zachowało się jej zdjęcie z 1938 r., gdy w ludowym stroju krakowskim występuje na placu przed budynkiem "Sokoła". Chętnie opowiadała o przedwojennym życiu miasteczka i zgodzie między różnymi grupami etnicznymi. Jednocześnie, jako prenumeratorka lokalnej prasy, pokazywała  mi aktualne propagandowe artykuły z historii, wybielające zbrodnie nacjonalistów, bym wiedział w jakim kłamstwie wychowuje się następne pokolenie.

Pogrzeb odbył się w poniedziałek 25.01 na rzymskokatolickim "polskim" cmentarzu w Zabłotowie.

Po modlitwie, ksiądz i siostry zostali zaproszeni do restauracji na "pożegnalny obiad", czyli ukr. wersję stypy. Na początku i na końcu pierwszej (kulturalnej) części jedzenia i picia wszyscy, trzymając w ręce malutką świeczkę, pomodlili się krótko za zmarłą. W spotkaniu wzięło udział ok. 40 osób z najbliżej rodziny i znajomych.

Requiem aeternam dona ei, Domine!